İYİLER MUTLAKA KAZANIR…..

 

(Türk Filmlerinin Yılmaz Güney’inden Polat Alemdarlığa Trabzonspor Gerçeği)

 

Geçtiğimiz haftalarda Trabzon’da oynanan ve berabere biten Galatasaray maçında Trabzonspor’un golünü G.K. adlı futbolcu attığında ekranda “İyiler mutlaka kazanır” diye yazıyordu. 1996 yılında kaybedilen şampiyonluk maçı da dahil hayatımda izlediğim ve izlerken de üzüldüğüm Trabzonspor maçı işte o maçtı. Sahaya çıkan futbolcuların vidalı kramponları 90 dakika boyunca sanki benim bağrımda gezindi. Bir iddia, bir ilke ve bir duruşun şehri olduğuna gönülden inandığım Trabzon şehrinin adı şaibelere karışan bir futbolcusunun dünyanın en büyük yıldızı olsa bile bordo-mavi forma ile sahaya çıkartılmasına itiraz edeceğini düşünmüştüm oysa.

 

Türk Dil Kurumunda “İlke” şöyle tarif edilir ve örnek cümle içinde kullanılır:

İlke: Temel düşünce, temel inanç, umde, unsur, prensip. “Bence ahlakın bir ilkesi bir kökü vardır. Sana yapılmasını istemediğini sen de başkasına yapma” N. Ataç. (TDK Sözlüğü Sekizinci Baskı 1. Cilt Sayfa No: 1071)

 

Yukarıdaki tariften de anlaşılacağı gibi “ilke” öyle canın sıkılınca üzerinde oynanacak, kişiye istenildiği gibi davranma keyfiyeti veren bir kelime değildir. Temeldir ilke, değişmezdir. Köktür ilke gerçektir. Onurdur ilke, bağlılık ve sadakattir. Sevmektir ilke, korumaktır hem de ne pahasına olursa olsun korumak. Kısacası İlke İlke’dir.

 

İlkeli davranmak ise ilkenin ne olduğunu bilmekten, ilkeleri özümsemekten, ilkelere sıkıca sarılmaktan, ilkeleri baş tacı yapmaktan geçer. Kişi yada kurumların ilkeli olması ise ilkeleri bayraklaştırmaları, ilkelerle yaşamaları ve yaşatmaları ve ilkeleri korumalardır.

 

Bir gurbet Trabzonlusu olarak futbolu yakından takip ederim. Sadece Trabzonspor’u değil ülke futbolunu izlemeye çalışırım. İzlerken de işin taktiksel yönünden ziyade felsefi ve ekonomik boyutu ile ilgilenirim. 1996 yılında kaçırılan şampiyonluğun ardından şampiyonluğu elimizden alan golü atan Aykut’un Trabzonsporlu futbolculara ve onların emeklerine sahip çıkan o açıklaması beynime kazınmıştır neredeyse. O nasıl bir ilkeli duruştu ki Ali Şen kapının önüne koymuştu şampiyonluğun mimarları Oğuz ile Aykut’u. O nasıl ilkeli duruştu ki Parreira şampiyonluk kutlamalarını beklemeden ve açıklama yapmadan ülkeyi adeta kaçarcasına terk etmişti.

Aykut ile Oğuz hangi ilkeler uğruna Trabzonspor’un emeklerine sahip çıktıysa FB yönetimi de işte ona benzer bir takım ilkeler uğruna ikisini de takımdan kovarcasına gönderdi. İşte o ilkeler insanları ve kurumları ayakta tutar. FB kulübü yöneticileri kendi ilkeleri gereği şampiyonluğa sevinmeyip, kaybeden takımın üzüntüsünü paylaşmayı tercih eden sembol futbolcularını kapı önüne koymuştu. FB yönetimi bu davranışı ile şu ilkesine atıfta bulunuyordu adeta. “Kimse vazgeçilmez değildir. Kimse FB’den önemli ve büyük değildir.” İşte Trabzonspor taraftarı o nedenle Aykut Kocaman’ın ismi Trabzonspor hocası olarak geçince rahatsız olmaz. Bu olayın ardından her iki futbolcunun da hayatlarında çok şey değişir. Sanki bir hayaldir yaşadıkları. Bir kamera şakasıdır adeta olup bitenler. Oysa şaka değil Türk filmlerine konu olacak kadar bir acı gerçekti tüm yaşanan bu olaylar.

 

Bir Türk filmi gibi hikayesi olan Trabzonspor gerçeği ise işte en iyi o yılın ardından analiz edilebildi kanımca. Peki gerçekte Trabzonspor gerçeği neydi? Kimilerine göre uzun yıllardan beridir beyazperde de oynayan ve sonu acıklı biten bir siyah beyaz Türk filmi idi Trabzonspor. Gururları nedeni ile göz yaşlarını saklayanların her seferinde göz yaşlarını içlerine akıttığı bir film idi.

 

Bence siyah beyaz Türk filmi olduğundan daha çok eski Türk filmlerinin Yılmaz Güney’i idi Trabzonspor. Köyden gelip alın teri ile para kazanıp sevdiğini almayı ve iki göz bir evde oturmayı hayal eden mağrur ve mütevazı bir gençti.

 

Zengin Burjuva gençlerinin parlak cilalı salonlarda düzenlediği davetlerin en güzel kızını vakur duruşu ile etkileyen, saçlarını tükürükle ıslatıp arka cebinde taşıdığı tarağı ile tarayan ,kötülerin düşmanı, iyilerin dostu idi. Ezilenlerin sesi, dürüstlük ve mertliğin sembolü idi. Onca salon adamının arasında  bir Anadolu delikanlısı edası ile sevdiğini elinden tutup sahile balık ekmek yemeğe getiren delikanlı idi Trabzonspor. Geceden pantolununu yatağının altına koyup ütüleyerek gündüz sevdiği ile buluşan, sinemada ise elleri terleyen delikanlı idi Trabzonspor. İlkeleri uğruna evlenmeden önce asla sevdiğine el sürmeyecek kadar asildi. Kısacası Trabzonspor,  Trabzon’un bizzat kendisi idi


Dünyanın dört bir yanına dağılan Trabzonlular ise Trabzonspor’u İstanbul’a benzemiyor diye sevmişti. Trabzonlu olmayan Trabzonsporlular için ise Trabzonspor Beyaz Türkler ’in kurduğu kurtlar sofrasından şampiyonluğu alan Zenci Türk’tü. Onlar her biri kendilerini birer Trabzonspor sandığı için sevmişlerdi. Onlar sevdiği kızın namusunu ölümüne koruduğu için ve ilkelerin takımı olduğu için sevmişlerdi.

 

Galatasaray maçında “G.K. adlı futbolcunun” attığı golden sonra ekranda “İyiler mutlaka kazanır” reklam yazısı çıkınca aklıma geldi bütün bunlar.

 

Erbil Tuşalp’in bir kitabın adı “Önce Ekmekler Bozuldu” idi. Trabzonspor’da da  önce ilkeler bozuldu, gerisi ise çorap söküğü gibi geldi. İşte o zamandan beridir Trabzon’da artık sadece iyiler kazanmıyor….

 

Ne zamandan beri mi? Boş veeer.

 

Sanki pantolonunu yatağın altında ütüleyipte, ilkeleri olan bir aşkla elini tutmaya bile kıyamadığın o sevdiğinle mi buluşacaksın Trabzon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bu ilkeler ışığında Galatasaray maçından önce Halilhodzic’e yazmış olduğum yazıyı da aşağıda dikkatinize sunuyorum

 

TRABZONSPOR KULÜBÜ VE HALİLHODZİC’E AÇIK ÇAĞRIDIR

 

İLKLER VE TRABZON

 

Türkiye’de yazılı ilk futbol kitabı Trabzon’da yazıldı

İlk deplasmanlı lig Trabzon’da oynandı

İlk kadın gazetesi Trabzon’da çıktı

İlk opera Trabzon’da oynandı

İlk özel banka Trabzon’da açıldı

İlk olimpiyat sporcusu Trabzon’dan çıktı

18.yüzyılda günlük 57 gazetenin çıktığı bir şehirdi Trabzon

İstanbul takımlarının dışında sadece Trabzon şampiyon oldu.

İlk konsolosluklar Trabzon’da açıldı

Türk ressamlarının en tanınmışları Trabzonlu’dur

İlk latince sözlük Trabzon’da basıldı (1303)

 

 

Sayın Halilhodzic,

 

Dünyanın en güzel ve ilklerin şehri olan Trabzon şehrinin güzide futbol takımına sizin gibi saygın bir futbol insanının antrenör olması bizleri son derece mutlu etmiştir.

 

Futbol oyununun aktörleri sayılan oyuncular sahaya çıkarken alın terlerini çimlere akıtırlar. Bu sahalarda ter akıtan tüm futbolcuların bu emeklerine saygı duyuyorum. Bir futbolcunun  hem meslektaşı hem de hemşehrileri  olan sporcuların maçı hakkında bahis oynaması en hafif tabiri ile sadece futboldan uzak bir mantaliteyle açıklanabilir.

 

Trabzonspor’un aydınlık yüzüne ve parlak geleceğine inanan bir sade Trabzonlu ve Trabzonsporlu olarak bilmenizi isterim ki bu mantaliteye sahip bir futbolcunun Trabzonspor forması altında sahaya çıkmasını etik bulmuyorum. Bu davranışları gençlik hatası olarak görmenin veya “cezayı çekti artık her şey normale dönebilir” diye düşünmenin suça davetiye çıkarmak anlamına geldiğini düşünmekteyim.

 

Bu kenti ve onun 4000 yıllık değerlerini çok seven bir Trabzonlu ve Trabzonsporlu olarak size bir şey hatırlatmak istiyorum. Trabzonspor’un şanlı tarihinde maalesef bir çoğunun adlarını bile hatırlayamadığımız kadar dünyanın dört bir yanından spor adamı gelip geçmiştir ve bundan sonra da gelip geçecektir. Unutmayın ki siz bu ülkeden ayrılırken sizin de adınız bir şekilde anılacaktır. Tüm temennim  Trabzonspor’un ve Türk futbolunun tarihine ilkeli bir spor adamı olarak adınızın kazınmasıdır.

 

Sayın Halilhodzic gelecek futbol kuşaklarına yanlış örnek olmamak, bu güzel şehrin ilkelerine sahip çıkmak adına lütfen hafta sonu Galatasray maçında Trabzonspor’u sahaya çıkartırken soyunma odasındaki tahtaya isimleri yazarken bir spor adamı sorumluluğu ile elinizin hiç titremeyeceğini umuyorum.

 

 

Saygımla

 

 

yavuz.saltik@infakto.com.tr

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !